ඉන්දීය සයුරේ තිත පණ ගසා නැගිටීම වලක්වා, ලෝක සිතියමේ හුදකලා කිරීමට උන් කළ හැකි සියල්ල කරමින් සිටිති. අද තවත් පියවක් ඉදිරියට තබමින්, යුරෝපීයෝ ලංකාවේ අපනයනයන්ට ලබාදී තිබූ වෙළඳ සහන අත් හිටවීමට තීරණය කර ඇත. මින් අප රටට වාර්ෂිකව ඇ.ඩොලර් මිලියන එකසිය පනහක පමණ පාඩු වන අතර, අපනයන සඳහා භාන්ඩ නිපදවන කර්මාන්ත අපහසු තාවයට පත්වනු ඇත.

ඉදිරියට මෙවැනි හුටපට වඩ වඩා වැඩිවනු ඇති නිසා, දශක තුනක් යුදපිටියේ වැය කල ජවය, වහ වහා දේශීය ආර්ථිකය දෙසට හරවා, රට වෙනුවෙන් කලයුතු සියල්ල කරමු!

කෙටියෙන්ම කියතොත් සරත් ෆොන්සේකා මහතා මේ ඉරිදා සන්ඩේ ලීඩර් පුවත් පතට කළායයි කියන ප්‍රකාශය හුදකලා සිදුවීමක් නොවේ. (එය ඒ පත්තරයේ වරදවා වටහා ගැනීමක් බව දැන් ඒ මහතා කියයි) සරත් ෆොන්සේකා හෝ වේවා, සන්ඩේ ලීඩර් පත්තරය හෝ වේවා, ඒ තැබුයේ පලමු වෙඩි මුරය පමණි.

අද දෙවන වෙඩිමුරය බ්‍රිතාන්ය්යේ ටිමෙස් පුවත් පත තබා තිබේ. ශ්‍රී ලාංකීය හමුදා භටයෝ සිර කරුවන් මරා දමන්නේ යැයි පෙන්වන ව්‍යාජ වීඩියෝ දර්ශනයක් ඔවුන් නිර්මානය කර, යලි මඩ ව්‍යාපාරයක් පටන් ගෙන ඇත.

—

අපට තේරෙන තරමින් නම්, සරත් ෆොන්සේකා මහතා දැන දැනම මෙසේ තමන්ගේම වල කපා ගැනිතැයි සිතිය නොහැක. අනිත් අතින් සන්ඩේ ලීඩර්ලාගේ පැටිකිරිය රටට රහසක් නොවේ.

කොහොමින් හෝ සුද්දන්ට ඕනෑ බොහෝ දේ දැනටත් සිදුවී හමාරය.
1) අසම වූ යුද ජයග්‍රහනයේ සෙන්පතියාට තම පිරිසගෙන්ම මඩ ගසා ඒ ජයග්‍රහනයේ ප්‍රභාව සෝදාහැරීම.
2) ලාංකිකයන් වැඩිම පිරිසක් ස්ථාවරව එක්ව සිටි සංවිධානය වන එ.ජා.ප.ය දියකර හැරීම.
3) ශ්‍රී ලංකාවේ අභිමානනීය ජන නායකයා, අන්තර්ජාතික යුද නීති ඉදිරියේ වැරදි කරුවකු කිරීමට අවශ්ය පසුබිම සකස් කිරීම.

අප ඇස් ඇරන් සිටිය යුතු කාලය යලිත් එලඹ තිබේ. පර බල්ලෝ යලි බුරන්නට පටන්ගෙන ඇත.

—

රජයේ මාධ්‍ය සහ බොහෝ ඇමති වරුන්ද සුද්දාගේ ඇම් කා ඇති බව පෙනේ. මේ වේලාවේ වැරදි හෝ වේවා, නිවැරදි හෝ වේවා සරත් ෆොන්සේකාට ගල් නොගැසිය යුතුය. මන්දයත් ඔහු අපේම කකුලක් නිසාය. අපට ඉතිහාසය “undo” කළ නොහැක. ඔහුට ගසන ගල් වැදෙන්නේ අපටමය.

පින්තූරයක කතාව

මේ පින්තූරෙ බලන්න. (අපැහැදිලි කමට සමාවෙන්න, ජංගම දුරකතනයෙන් ගත්තෙ) මේ පින්තූරෙ ලොකු කතන්දරයක් කියනව.  මේ මොනවගේ තැනක් කියලද හිතන්නෙ?

පොත් කියවන 4 දෙනෙක්ගෙ කොටස් පැහැදිලිව පේනවද මන්ද. බැලු බැල්මට පුස්තකාලයක් වගේ පේන්ඩත් බැරි නැහැ. ඒත් මේ රාජකාරි ඉවරවෙලා ආපසු යන මිනිස්සුන්ගෙන් පිරිච්ච කෝච්චි පෙට්ටියක්. ජපානෙ ටෝකියෝවෙ කෝච්චියකදි තමා මේක ගත්තෙ. එහි කෝච්චිවල මේක සාමාන්‍ය දර්ශනයක්. හැමෝම කියවනව.

හැබැයි හුඟක් අය කියවන්නෙත් ඕපදූප, ප්‍රවුත්ති පත්තර වගේ දේවල් නෙමේ. තමන්ට අවශ්‍ය දේවල්. වම් පැත්තෙ හිටගෙන ඉන්න කෙනා කියවමින් හිටියෙ ඉලෙක්ට්‍රොනික විද්‍යාවෙ අලුත් දේ ගැන ලියවුන පොතක්. බැලු බැල්මට ඉලෙක්ට්‍රොනික් සමගමක ඉන්ජිනේරුවෙක් වගේ තමා පෙනුනෙ. (ඔව් ඒ අය යන්නෙත් කෝච්චියෙ තමා) දකුණු පැත්තෙ ඉන්න කෙනා ආර්ථික ප්‍රවනතා වගේ විශයයක්. මේ ඔක්කොම මැද වයසෙ උදවිය. රැකියාව කරන්න පටන් අරන් අවුරැදු 8-10 ගිය අය වෙන්ඩ ඕනෙ. නමුත් තාමත් තමන්ගෙ රැකියාව ගැන, විෂය ගැන ඉගන ගන්නව.

සියල්ල සියබසින්

ජපානායෙ, ඉන්ජිනේරු විද්‍යාවේ සිට, නිවස පිරිසිදු කිරීම දක්වා. ඕනෙම විෂයයක් ගැන, අලුත් දැනුම තමන්ගෙ භාෂාවෙන්ම සරලව ලියවෙනව. ලෝකෙ කොහෙ නමුත් අලුත් දැනුම නිපදවුන සැනින්, පරිවර්තනය කරල පොත් මුද්‍රණය කෙරෙනව.

වෙළඳපල පුන්චි නිසා, අපිට මේක කරන්න ටිකක් අමාරැ වෙන්න බැරි නැහැ. ඒත් එක් එක් කර්මාන්ත ගැන දැනුම පතුරන පොඩි සඟරා ප්‍රකාශ කරන්ඩ අමාරැ නැහැ. සිංහලෙන් අන්තර්ජාලය හරහාත් මේක කරන්ඩ පුලුවන් වෙයි ඉදිරියට. ප්‍රිඝනක තාක්ෂණය ගැන නම්, දැනමත් කීපදෙනෙක් ලියනව, පොඩ්කාස්ට් කරනව මම දැක්ක. ඒව හොඳ වැඩ. අනිත් පැති වලටත් මේක පතුරමු.

සද්ද නැතුව වැඩ

මේ පින්තූරෙ ගනිද්දි, ජංගම දුරකතනයෙ “ක්ලික්” සද්දෙ ඇහුන ගමන්, දහපහලොස් දෙනෙක්ම ගැස්සිලා මා දිහා බැලුව. මොකද, එකක් කෝච්චි පෙට්ටියක් ඇතුලෙ ඡායාරෑප ගන්න එක එච්චර ආචාරශීලී දෙයක් විදියට සැලකෙන්නෙ නැහැ.  ආචාරශීලීත්වය ජපන් සංකෘතියෙ බොහොම ඉහලින් සලකන අංගයක්.

අනික ධාවනය වෙන කෝච්චි පෙට්ටියත් ඒ පුන්චි සද්දෙ හැමෝටම ඇහෙන්න තරම් නිෂ්ශබ්දයි. කාඩ් ගහන්නෙ, සින්දු කියන්නෙ තියා, මේ අය කෝච්චියට, බස් එකට නැග්ගම කතා කරන අවස්ථාත් බොහොම අඩුයි. වටේ ඉන්න අයට බාධා වෙන නිසා. එක්කො පොතක් කියවනව, නැත්තම් තමන්ගෙ පාඩුවෙ නිෂ්ශබ්දව ඉන්නව.

නොගැලපීම් සහ කඩා වැටීම්

හැබැයි පිටස්තරයින්ගෙන් හැම දෙයක්ම එහෙම්මම අපිට ගන්ඩ බෑ. මතකද කාලෙකට ඉස්ස්‍ර ජපන්නුන්ගෙම “S5″ කියල  ඵලදායිතා ක්‍රමයක් පතුරන්ඩ උත්සාහ කලා. කෝ හරි ගියායැ. ඒව අපේ ලේ වලට ගැලපෙන්නෙ නෑ. හැබැයි කියවන එක නම් තියනව. කියවන්ඩ හොඳ දේවල් තමා අඩු.

ජපන්නුන්ගෙ කියවීම ගැන කියනකොට මතක්වෙන අනික තමා, කුනුහරප ප්‍රකාශන. කොච්චර විෂය දැනුම තිබ්බත්, ආචාරශීලීත්වය ඉහලින්ම තිබ්බත්, එක පැත්තකින් සංස්කෘතික සභ්‍යත්වයනම් කඩාවැටිල. උදේ පාන්දර කෝච්චියෙ ප්‍රසිද්ධියෙම කුනුහරප චිත්‍රකතා බලන, හැට පැනපු ජපන්නුත් දුලබ දර්ශනයක් නෙමේ!

(මෙතන මම මුන්ව ලින්ක් කරන්නෙ නැහැ. මේ පාහරයොන්ට එච්චර දෙයක් කරන්ඩවත් වටින්නෙ නැහැ. ගූග්ල් එකෙ කඩ්ඩෙන් “ටයිම්ස් ඔන්ලින්” කියල ගහල ඒක බලන්න) කොටි ටික photoshop කරපු පින්තූර දාල බොරැ ප්‍රවුත්ති හැදුවටත් අන්ත වැඩක් තමා මේක.

මුන්ට අමතක වෙලා ලංකාවෙ සමූල ඝාතන කරේ කව්ද කියල. වෙල්ලස්ස ලේ වලින් තෙත් කරල අපිට මුන් මානව අයිත්වාසිකම් දීපුහැටි ආයිත් මතක් කරල දෙන්න කාලෙ ඇවිත්!

ජෙරමි පේජ් කියන මිනිහ මේ පත්ත්‍රේම ගිය සතිය පුරාවට පිටු දෙකේ විශේෂාංගය ගානෙ ලියල තියනව, ලංකාවෙ හදන බඩුත් ගන්න එපා කියල.

මම නිකමට වගේ මම ගූග්ල් කරල බැලුව, බ්‍රිතාන්‍යයො ලංකාවට ඇවිත් කරපු පාහර වැඩ හොයාගන්ඩ ඇත්තෙම නැති තරම්. මේව අපි ලියන්ඩ ඔනෙ. හේතු ගනාවක් නිසා මේක ඒකට නියම කාලය. කව්ද කැමති එකතු වෙලා මොනව හරි කරන්න? ලියුමක් එවන්න

ඒත් එක්කම ජාතිද්‍රෝහී සිංහලයෙක්ගෙ නැටුමකුත් කට්ටියට එලිපිටම බලාගන්ඩ පුලුවන් වුනා. අන්තර්ජාලය ඔස්සේ එහි සජීවී විකාශය බලා සිටියානම් ඔබත් දකින ඇති. නමින් ඔහු සුනන්ද දේශප්‍රිය. (ඒ ප්‍රකාශය මෙතනත් තියනව)

SUNANDA DESHAPRIYA, of Franciscans International, in a joint statement with Pax Romana and Dominicans for Justice and Peace, said the fighting between the Sri Lankan armed forces and the Liberation Tigers of Tamil Eelam had led to the death of more than 6,400 civilians, and had left 13,000 wounded and more than 230,000 displaced since January 2009. ..

කවුද මේ සහචර ෆ්‍රැන්සිස්කානුවො? මොනවද මේගොල්ලන්ගෙ අදහස්? ලංකාවෙ මොනවද කරන්නෙ? සිංහලයො ඇයි මේ අයට කඩේ යන්නෙ? ඔබත් සොයා බලන්න. හිතා බලන්න. හුඟක් දේ අන්තර්ජාලය හරහාම සොයාගන්ඩ පුලුවන්.

ඒත් එක්ක ඊයෙ වික්‍රමය ජයගත්, දයාන් ජයතිලක, රජීව විජේසිංහ සහ මහින්ද සමරසිංහ මහත්වරු ඇතුලු ඒ පිටිපස සිටි හැමට ස්තූතියි! අප හා සිටි සියලු රටවල රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික නායකයන්ට ස්තූතියි!

update :

ජිනීවාහි සිංහ හඬ

බටහිටයන්ට එරෙහිව දයාන් ජයතිලක මහතා කල කතාව.

සුනන්ද දේශප්‍රිය ගේ අදේශප්‍රිය කතාව.

උපුටා ගැනීම Voice of Lanka, YouTube චැනලය.
විවාදයේ සියළු නිල දර්ශන මෙතනින් නරඹන්න.

කොටිය පණ අදින වෙලාවෙ, බළල මල්ලෙන් එලියට පැන්න. නියම සතුරා අපේ ජාතියත් එක්ක කෙලින්ම යුද්ධය ප්‍රකාශකරමින් ඉන්නව. තව වැඩි දවසක් යන්ඩ කලින් යුද්ධ අපරාධ කතාව වගේ එක එක කතා ඉස්සරහට දාගෙනෙ, බටහිරයො කෙලින්ම සටනට බහීවි. මේ සටනට මුහුන දෙන්න, උතුරෙ ආයුධ අරන් කරපු සටන දිනුව අපේ සොල්දාදුවො තරම්, අපේ තානාපති සේවයට හරි, විදේශ කටයුතු කරන කට්ටියට හය්යක් තියන බවක් පේන්නෙ නැහැ.

මම මේක මෙතන ලියන්නෙ මේක කියවන අයගෙ විශේෂත්වය නිසා, මෙය කියවන්න ලැබෙන අයට මේ කතන්දරයෙ ඉතිරි කොටස සම්බන්දයෙන් ලොකු දෙයක් කරන්න බැරි නෑ.

සටනෙ පළවෙනි වෙඩිමුර දැනටමත් පත්තු කරල ඉවරයි. මේ වෙබ් අඩවි බලන්න. විශේෂයෙන් මේවාට යොදා තිබෙන සිරස්තල සහ නියම ප්‍රවුතිය හොඳින් බලන්න. මේ කතාවෙ ප්‍රසිද්දියේ කියන කොටස විතරයි.

සටනෙ ඉතුරු ටික කරන්න අපිට කරන්න පුලුවන් දේ ගැන නොපමාව සිතිය යුතුයි. සැලසුම් කල යුතුයි. බටහිරයො කියන, කරන දේ ගැන ඇස් ඇරන් සිටිය යුතුයි.

• http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2009/may/18/sri-lanka-war-tamil-tigers
• http://www.guardian.co.uk/world/2009/may/21/sri-lanka-tamil-tigers-ltte-tamil-refugees-in-camp
• http://news.bbc.co.uk/2/hi/south_asia/8060564.stm
• http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/8050244.stm
• http://img507.imageshack.us/img507/7376/bbc2.jpg
• http://www.theaustralian.news.com.au/story/0,25197,25495807-2703,00.html

නමුත් මේ ලෝකෙ යථාර්තය ඒක නෙමේ. සමහර අමුනුස්සයන්ගෙ අධූරදර්ශී වැඩ නිසා, අපෙ අසරණ කොල්ලන්ට, ආයුධ අරන් තවත් උන් වගේම උන්ට වෙඩි තියන්ඩ සිද්ධ උනා.  ඒ වෙන හේතුවක් නිසා නෙමේයි, අපේ රටේ ප්‍රශ්නෙ විසඳන්න මේ කාලකන්නි ලෝකෙ විසින් ඉතිරි කරල තිබ්බ එකම ක්‍රමය ඒක නිසා.

එකම විසඳුම යුද්ධය නම්, යුද්ධ කල යුතුයි. අපි යුද්ධ කලා. හරියට කලා. ඇමරිකන් කාරයන්ටයි, යුරෝපීයන්ටයි, අපේ රටවල් වල යුද්ධ වවාගෙන කන ආයුධ ජාවාරම් කාරයන්ටයි, හිතාගන්ඩ බැරි විදිහට අපි යුද්ධකලා.

මිනිස්සු මැරුණ. එහෙම තමයි යුද්ධ කරනකොට.

මේ සටහන ලියන්ඩ හිත කීවෙ ඒක නිසා නෙමේ. මෙච්චර ජීවිත ගානක් බිලිගත්ත ප්‍රශ්නය විසඳෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි සිද්ධවෙන දේවල් දැකල හිතට ආපු දුකට.

පහුගිය දවස් වල ත්‍රස්තවාදියොයි, ආයුධ වෙලෙන්දොයි, උන්ට කඩේ යන උනුයි, උන්ගෙ සල්ලි වලට නටන සමහර ජාත්‍යන්තර මාධ්‍යවේදියොඉ උන්ගෙ අවසාන තුරුම්පුව එලියට ඇද්ද. දැන් මේවෙනකොට මුලතිව් වල සාමාන්‍ය මිනිස්සු මැරෙන හැටි කිය කිය මහ ලොකු ඇඬිල්ලක් විදිහට එන්නෙ ඕක තමයි. හිතට දුක ඒක නිසා නෙමේ. පැය 24ක් යන්ඩත් ඉස්සෙල ලංකාවෙ ඉන්න, පරාදීන සිංහලයො ටික මේක ප්‍රතිරාවය කරන්න පටන් ගත්ත හැටි දැකල.

ඉදිරි සති කීපය ලංකාවේ ඉතිහාසයේ තීරණාත්මක දින කීපයක් වේවි. රජ කාලෙත්, ඉන් පසුවත් කීපවරක් ම කළා වගේ, පරගැති සිංහලයන් යලිත් ජාතියේ කකුලෙන් ඇද බිම දමාවිද? අපේ ඇස් ඉදිරියේ හැදෙමින් පවතින ඉතිහාසය, අපිට ඕන විදිහට හදමු.

බුරන බල්ලන් ඉදිරියේ නොසැලෙන සිංහයන් මෙන් ජාතිය මෙහෙය වන්නට නායකයින්ට ධෛර්යය ලැබේවා!

(එහෙම කිව්වෙ, බලයේ ඉන්න පක්ෂයට හරි, ජනාධිපති වරයාට හරි ඇති විශේෂ පක්ෂකමක් නිසා නෙමේ. සිංහලයෙක් නිසා. ලාංකිකයෙක් නිසා. තවත් මිනිස්සු මැරෙනව දකින්න අකමැති මිනිහෙක් නිසා.)

මහා විහාරයේ උවමනාවට, මහා වංශය ඉතිහසය විකුර්ති කරල කියල අපේ උගත්තු එළිපිට කෑගහනව. නමුත් මට පස්සෙ කාලෙ බුද්ධ දේශනව ගැඹුරින් අහන්න ලැබෙද්දි තේරැනා මේක වැරදීමක් බව. අපේ ඉතිහාසයෙ එක තීරණාත්මක සාධකයක් ගොඩක් දෙනෙක්ට හරියට තේරුනේ නැති බවක් පෙනුන. නමුත් පිවිතුරැ බොදු ඇසකින්, ඇස් ඇරල බලද්දි අපේ ඇස් එදිරිපිට පේන දේවල් වලින් අපේ කතාව තෙරැම් ගන්න පුලුවන් බව මට තේරුම් ගියා. ඒ නිසා තමයි මම කලින් කිව්වෙ අපිට අපේ ඉව හෙමිහිට හොඩගන්ඩ බැරි නෑ කියල. මේ ගැන සවිස්තරව ඉසරහට ලියන්නම් පුලුවන් උනොත්.

කොහොම හරි මම මේ විදිහට ඉතිහාසය දිහා ආපහු බලමින් ඉන්න වෙලාවක තමා මට මේ  මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වා ගෙ කතාව අහන්න ලබුනෙ. අබා ගැන මට කියන්ඩ දෙයක් නැහැ. නමුත් මේ දේශනයෙදි අපේ ඉතිහාසය සම්බන්ධව ගොඩනගන මතය අති විශිෂ්ඨයි! (මෙතනදි කියන්ඩ ඕනෙ මම මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වා ගැන එච්චර පැහැදීමකින් හිටපු කෙනෙක් නොවන වග. ඒ සමහරවිට, මම උන්නැහෙ ගැනැ එච්චර දන්නෙ නැති නිසා වෙන්ඩ පුලුවන්) ඒ දේශනයෙදි කියවෙන අපේ ඉතිහාසය පිලිබඳ අතුරැ කතාව ඉතාමත් වැදගත් දෙයක් වෙන්ඩ ඉඩ තියනව. ඒ කතාව සම්පූර්ණයෙන් අහන්ඩ මම කැමතියි.

නලින් ද සිල්වා මහත්ත්යො, අර කිව්වත්වගේ ඕක ලියන්ඩ. වැඩි කල් යවන්නෙ නැතුව.

ඔය ගැන මම කල්පනා කර කර ඉන්න වෙලේ මම නවතිලා හිටපු තැන හිටපු ඕලන්දක්කාර (Dutch) කාන්තාවක් මාත් එක්ක කතාවට ඇවිත්, මගෙ හිත කියෙව්ව වගේ මගෙන් අහනව, “ඔයා මොනවද ලංකාව ගැන හිතන්නෙ?. මිනිස්සුන්ගෙ කිසි සජීවී බවක් නැහැ නේද?” කියල.

ඇත්ත, හමෝම ජීවිතේ දිහා ගැඹුරින් බලන්නෙ නැහැ තමා. ඒත් වෙනත් හුඟක් රටවල මිනිස්සුන්ට ඉවෙන් වගේ තමන්ගෙ ජීවිත ගලාගෙන යන විදිහ ගැන අවබෝධයක් තියනව. කරන්ඩ ඕන දේදන්නව. තමන්ගෙ ජීවිත් දිහා ගැඹුරෙන් නොබැලුවට නිරායාසයෙන් ම ඒක ගලාගෙන යනව. ටික කාලයක් දියුණුයි කියන රටවල මිනිස්සු අතරෙ ඉන්නකටො මේක හොඳට දැනෙනව. අන්තිම මෝඩය උනත් කොහෙන්දෝ ආපු ඉවකින් වගේ අරමුණක් කරා යනව. අපිට ඒක දනෙන් නැත්තෙ ඇයි?

බැලූ බැල්මටම හිතෙන්නෙ අපිට සල්ලි නෑ. උන්ට සල්ලි තියනව. යුද්ද කරන්ඩත් ඕනෙ. බඩු මිලත් වැඩි වෙලා. අපි එදා වේල හොයගන්ඩ දුක් විඳිනව. උන්ට සැප. අපිට දුක. අපිට ඕව හිතන්ඩ, කරන්ඩ වෙලාව නෑ, කියල. ඒත් ඇත්ත ඒක නෙමේ. අපේ සමජය හොල්මං වෙන්ඩ හෙතුවක් තියනව. පාවි පාවී ඔහේ යන්ඩ හේතුවක් තියනව.

ඒ හේතුව තමා අපේ සමජයෙ පදනම දිරා ගිහින් තිබීම. අපේ පද්ධති බිඳ වැටී තිබීම. ඇත්තෙන්ම ඒක බිඳ වටීමක් නෙමේ. බිඳ දැමීමක්. බිඳ දැමීමක්මත් නෙමේ, බිඳදමමින් පැවතීමක්. මේක අව්‍රැදු 300ක් විතර කාලයක් තිස්සෙ බොහොම හෙමින් වෙන දෙයක් නිසා, කල්පනාවෙන් නොබැලුවොත් එක පාරට පේන්නෙ නෑ.

කාලාන්තරයක් මුලුල්ලේ සමාජයක ගොඩ නැගෙන එක එක පද්ධති නිසා තමා මිනිස්සුන්ට අර ඉව ලබෙන්නෙ. එතකොට තමා යන ගමනෙ සිතියම මිනිස්සුන්ගෙ ලේවල තැම්පත් වෙන්නෙ. හුඟක් උල්පත්වලින් දිගටම නොකඩවා වතුර ගලනකොට, ඒ වතුර මුහුදට ගලන පාර හෙමින් හෙමින් සකස් වෙලා, ගඟේ පාර ලකුනු වෙනව වගේ වැඩක් තමා ඒක. අපේ ඒ ගඟ හෙමින් හෙමින් හිඳිල ගිහින්. තැනින් තැනින් මතුවෙන හුදකලා උල්පත් වලට ගලන්ඩ පාරක් නැහැ. මඩ වලවල් විතරයි හැදෙන්නෙ.

ඉතින් අපි මොකද කරන්ඩ ඕනෙ? මේක පිටින් ගෙනාපු දේවල් වලින් පුරැද්දන්ඩ (repair කරන්ඩ) බැහැ. අලුතෙන් ම හදන්ඩත් බැහැ. හෙමින් හෙමින් අපිම හාරල එක එක උල්පත් මතු කරගන්ඩ ඕනෙ. ටිකින් ටික අපේ ගඟේ සලකුනු පාදගන්ඩ ඕනෙ. ඒක අපේ පරම්පරවෙ වගකීමක්.

මේක යටත්විජිත විදිහයට හිටිය (විෂේශයෙන් බ්‍රිතාන්ය යටත්විජිත) රටවල් වලට පොදු ප්‍රශ්නයක්. නමුත් දැන් ඒ සමහර රටවල් බොහොම හොඳින් ඒ පාරෙ යන බව පේනව.

හැබැයි මේක කරන්ඩ පුලුවන් දේශපාලනයෙන් නෙමේ. (දේශපාලකයන්ට උදව් කරන්ඩ පුලුවන්. ඒත් කරන්ඩ බැහැ) අපිම තමා කරන්ඩ ඕනෙ. එකිනෙකා වෙන වෙනම, තමන්ගෙ එදිනදා ජීවිත තුලින් සකස්වෙමින් තමා මේවඩෙ කරන්ඩ ඕනෙ.

හෙමින් නමුත්, වීරියයි, මොලෙයි පාවිච්චි කරල අපිට කරන්ඩ දෙයක් තියනව!